Yine buradayım,
Ruhumu sıkıştıran acabaların gerçek olduğunu öğrenmek, ya da, şüphe duymaktan artık biliyor olmaya geçmesinin kalbime derin ve ağır bir nefes gibi baskı yaptığını hissediyorum, iğneler sapladığını. Bunların altından nasıl kalkıyormuşum, diyorum bazen. Şu an nasıl bu kadar sağlıklı kalabiliyor, yaşadığım andan keyif alabiliyorum? İnanamıyorum. Bu beni gamsız ya da düşüncesiz bir insan yapar mı? Eğer öyleysem de bundan kime ne, öyle değilsem de bu iyi bir özellik midir? Doğru veya yanlış şeklinde kategorize edilemeyen cevabı olmayan sorular bunlar. Bu yaşananlar sadece gerçeğin ne olduğuyla ilgili. Ne yapılabileceği ya da yapılabilecek bir şey yoksa da önümüzdekilerin ne olduğuna göre yaşayıp göreceğimiz de elimizdeki tek gerçek. Olup bitecek olaylar dizisinden ibaret bir süreci önden önden düşünüp kalbimizi buhranlara sürüklemenin manası yok. Bir mana aramamız da gerekli değil.
Maruz kalmamış olsam da içinde bulunduğum yaşanmışlıklar beni nasıl bir insan yapmıştır? Hayatı algılama şeklim ve aslında olan arasındaki fark ne kadardır, bu fark kayda değer midir? Bilemiyorum. Bazen aslında çok normal olan ama aklımın alamadığı şeylerin varlığını fark ettiğimde kendime inanamıyor ve sonsuzluğa giden zihnimin içinde bir oda daha açıyorum. Duvarlar hep genişliyor. Koridorların ucu, beni ürpertmeyen bir cömertlikle, devam ediyor. Sanki gözlerimi kırpıştırıp tekrar baktığımda sanki, varlığını bildiğim, biraz da öteleri daha berrak görüyorum. Çünkü yollar hep devam ediyor, oluşuyor birleşiyor birbirine kavuşuyor/ karışıyor ayrılıyor. Nehirler durmaz demiş ya, çarpıntılar sakinliğe, yokuşlar düzlüğe , uçurumlar serin suların köpürdüğü vadilere kavuşacak elbet. Büyüklerimizin bize nasihat vereceği yaşlarda bazen , kendimizi annemize 'kalbini ferah tut ' derken buluyoruz. O yüzden önümüzdeki durum her anın biricikliğini, özel oluşunu, rengini ya da özelliklerini kavrayamadığımız, sanki bu dünyadan değilmiş gibi, herhangi bir şeye dönüşebilir bir gerçekliği olduğunun farkında olmak aslında.
Ne desem, nereye ilerlesem, nerde kalsam ya da sadece gözlemlemede kalsam bilmiyorum. Bilmediğim pek çok şeyin olduğu ve öğrenmeye heyecan duymama hakkımın her zaman saklı olduğunu düşünürsek kabul edilebilir, makul bir durum.
Yaşamak güzel şey, yeter ki ölüm olmasa diyemem o da yaşama dahil.
Hayat,
çok güzel şey.
